Karoshi (2001)

Commissaris Carpentier vindt een lijk in een stille straat. Als hij eindelijk thuiskomt draait zijn vrouw hem de rug toe. Dat is helaas niet zijn enige zorg, want zijn trouwe assistent Leo Dewit is naar de nieuwe Federale Recherche vertrokken en diens opvolger, de verwaande ex-rijkswachter Napoleon, doet alles om de commissaris in diskrediet te brengen. Wat deed hij in het holst van de nacht in die bepaalde straat?
Carpentier en Dewit raken betrokken bij de onwelriekende achterkant van de politiek en ervaren hoe er, nu ook bij ons, mensen doodvallen van de stress. Tot nu toe hadden alleen overwerkte Japanners een naam voor deze doodsoorzaak: karoshi.

"Ziet da ge u ni doodwerkt, hé", het wordt wel eens smalend gezegd tegen mensen die duidelijk werk maken van het Aalsterse spreekwoord ‘As a broek mo waggelt’, wat zoveel betekent als ‘zolang je maar doet alsof je werkt, is het in orde’. In een tijd waarin termen als de balans tussen werk en privé-leven en onthaasting weelderig in het rond worden gestrooid, lijkt het zeer vreemd dat er zoiets zou bestaan als 'dood door overwerk'. En toch, wij mogen er dan al geen last van hebben, de Japanners kennen het fenomeen al zo lang dat het een mooie naam meekreeg: karoshi. [Stef Swinnen]

Over Karoshi

Gutenberg in Ons Recht:
“Teigeler heeft zijn huiswerk gemaakt en schrijft met zorg en kennis van zaken. Daarbij is hij niet van het uitleggerige type, waardoor de lezer zijn aandacht niet te vaak mag laten verslappen, wil hij de draad van het verhaal blijven volgen. Dat alles, samen met de korte scènes die voortdurend verspringen van de ene locatie naar de andere, maken van Karoshi een snelle, intelligente speurdersroman, die een interessante kijk geeft op de machinaties van het een gemaakte Belgische politiecorps en tegelijk vermijdt van zijn speurders James Bondachtige helden te maken.” 
 
© Piet Teigeler