|
Remember Sarajevo
Toen ik deze foto zag, had ik mijn eerste ontmoeting met een personage. Het beeld van dit anonieme meisje dat wegrent voor de sluipschutters op Sniper Alley, bleef mij bij terwijl ik schreef over haar alter ego Mirja. Mirja, die de liefde ontdekt in belegerd Sarajevo, die de val van Srebrenica weet te ontlopen en die zich maanden lang moet laten misbruiken door Servische soldateska. Mirja, die uiteindelijk verpleegster wordt in Antwerpen en die een hoofdrol speelt in ‘Dodenakker’.
Deze foto is van oorlogscorrespondent, Roger Richards, en u kunt dit beeld en nog veel meer hallucinante oorlogsverslaggeving vinden via
digitaljournalist.org
|
|
|
 Welkom bij Piet
Teigeler, schrijver
Het nieuwste boek van Piet Teigeler: Dood
Dood is het tiende en laatste deel van de
misdaadreeks Carpentier & Dewit.
Piet Teigeler ziet, in zijn verbeelding, de oude commissaris over de
gedempte zuiderdokken lopen, met Watson aan de lijn.
Er is een studentendoop aan de gang en een meisje komt op het
tweetal af. Er scheurt een auto over het plein en van op de
achterbank wordt er een handgranaat gegooid. De commissaris kan de
studente nog net wegduwen, maar zijn hondje wordt aan stukken
gescheurd en hijzelf krijgt een shrapnel in zijn hoofd. Er zijn
honderd getuigen maar zij zijn het maar over één ding eens: de man,
die de granaat gooide, droeg een smurfenpak.
Poort 15 uit Dood
meer
foto's
|
|
|
|
Vandaag - |
 Zwartheid
Ik ga tegenwoordig niet meer naar de
kroeg, maar aangezien er toch elke dag bezoekers op deze website komen,
kan ik hier wel wat cafépraat kwijt.
Wat denk ik van de financiële crisis? Ik ben overgestapt van denken naar
voelen en wat ik voel is: angst.
Wat denk ik van de race naar het Witte Huis? Dat het daar fout aan het
lopen is. En ik vrees dat ik weet waarom. Na acht jaar van de meest
rampzalige regering uit de geschiedenis van de Verenigde Staten, zou een
democratische kandidaat het op één been moeten kunnen winnen. Zeker nu die
bimbo uit Alaska met uitspraken komt als ‘ik ben op een missie van God’,
een argument dat buiten de bijbelgordel alleen maar door lui als Osama bin
Laden wordt gesmaakt.
Maar Barack staat niet alleen niet voor, hij begint achterop te raken.
Mijn politiek correcte Amerikaanse vrienden, zullen het niet willen horen,
maar Obama, hun African American medeburger, heeft volgens mij last van
zijn ZWARTHEID.
Een zwarte president in het Witte Huis? Daar is de gemiddelde local yokel
nog niet aan toe en dat heeft niets te maken met republikein of democraat.
Of dacht u dat de gemiddelde Vlaamse pummel, die weigerde zich te laten
trouwen door Wouter van Bellingen (schepen van Sint-Niklaas) alleen maar
het Vlaams Belang op het oog had?
gisteren
|
|
|
|
|
|
|
|
|
ZO HOOR JE HET OOK EENS VAN EEN ANDER
MOORDDROOM - door Lukas De Vos (Knack)
PIET TEIGELER
Eenvoud is het kenmerk van de bescheiden schrijver. Als die
eenvoud ook ontroerend wordt, wordt bescheidenheid omgezet in levenskunst. Dat
is precies wat het tiende, afsluitende deel van de thrillerreeks realiseert die
oud-journalist Piet Teigeler begon met Een Dode op Sint-Anneke (1995).
Het besef terug bij het beginpunt te staan als je een heel leven overschouwt.
Het leven als palindroom. Dood is daarom net zo goed een persoonlijk
testament als een keurig, klassiek afgewerkt verhaal. Tegelijk is het een
waardig afscheid van een getourmenteerd, gevoelig, soms snugger, soms verblind
personage dat commissaris Carpentier (sinds Dodenakker uit 2002 op rust
gezet) uitbeeldde.
Dood blinkt vooral uit door beheersing. Wat hilarisch of gechargeerd wordt in de
pen van een Stan Lauryssens of een Bavo Dhooghe, blijft gedempt in een verhaal
van Piet Teigeler: de granaataanslag door de man in een smurfenpak geeft geen
aanleiding tot choquerende overdrijving, maar is het jammerlijke gevolg van een
onverwachte en fatale vertraging die Carpentier oploopt. De naam van het hondje
Watson is de meest verregaande hint van parodie die Teigeler in zijn boek durft
te verwerken. De kracht van Dood is die van de schim: Teigeler slaagt
erin een verhaal over de Chinese triades (soms nogal vreemd vermengd met de
Taiwanese geheime dienst) en de afvalmaffia te doen trillen op de uitdovende
adem van zijn afwezige hoofdpersonage - Carpentier ondergaat, zoals de
schrijver, lijdzaam en onmachtig het verwasemende einde van een loopbaan. Maar
als passief, oplossend personage bepaalt hij toch het gedrag van wie de fakkel
overneemt; uiteraard zijn vroegere assistent Dewit, maar ook die van zijn vrouw,
van zijn sinds lang verdwenen vader, van de forensische speurder De Donker, van
de prettig zwaarlijvige hoofdinspecteur Martens, en zelfs - al beseffen ze het
niet - van de stad Antwerpen en zijn Chinese enclave.
Want het echte personage is en blijft de stad. Het onpeilbare heimwee naar de
geur, de kleur, de schaduwen en de groeipijnen van Antwerpen doordesemt het
hele, beperkte universum van Teigeler. Hij proeft en herkauwt uitsluitend
variaties op een stadsmedley, waarin figuren als Carpentier hooguit
verschietende staartsterren zijn. Als zijn personages soms karakter missen, dan
is het alleen omdat ze emanaties zijn van een veel donkerder, viscerale kracht:
die van de stad als levend, onsterfelijk wezen. De afstand die Teigeler nam door
te verhuizen naar Spanje, heeft de pijn van vervreemding alleen maar verhevigd,
en dat vertaalt zich in de kleine kantjes van de romanfiguren. 'De Mechelse
Plein', zei Martens. 'Je moet de lidwoorden gebruiken die hier in zwang zijn:
hét stad, hét Scheld, en dé plein.' (blz. 200). Dat soort dingen. Dood is
het epitaaf van een schrijver, uit liefde voor zijn stad.
PIET TEIGELER, DOOD. ANTWERPEN/AMSTERDAM, HOUTEKIET 2007, 239 BLZ.
© Roularta Media Group, Knack, 21-11-2007, p.90
|
|
|
|
|
|
|
|
Piet
Teigeler was 2004 tot 2008 president van de AIEP, de Asociación Internacional
de Escritores Policiacos, ook wel genaamd International Association of
Crime Writers
(IACW/AIEP),
en heeft
het voorzitterschap in dit jaar doorgegeven aan Jim Madison Davis.
Het lid van
Semini, een misdaadverhaal uit de 16de eeuw, is nog altijd
gratis te downloaden.
Klik hier en download het integraal.
Watson
Zoals u in Dodentocht kunt lezen, is Watson niet altijd een
cadeautje.
Maar als je er een strik omheen doet, kan hij zelfs moorddadige moeders
Piet Teigeler was genomineerd voor Hercule Poirot-prijs
2003 met Dodenakker |
